یادگیری مبتنی بر بازی!

  یادگیری مبتنی بر بازی به عنوان نسل بعدی یادگیری الکترونیکی در راه است. تعداد روزافزونی از سازمان ها به دلایل متنوعی از این شیوه استفاده می کنند. بازی ها شیوه ای جذاب برای یادگیری هستند؛ فضایی امن و بی خطر فراهم می کنند تا یادگیرندگان بدون ترس از عواقب، در دنیایی شبیه دنیای واقعی تصمیم بگیرند و خطا کنند؛

از سوی دیگر بازی ها می توانند بازی کننده را با چالش های متنوع روبرو کرده و مسیر پیشرفت یادگیرنده را برای وی قابل لمس نماید. آن چه بازی ها و شبیه سازها را به چنین ابزار قدرتمندی برای ارائه آموزش های سازمانی تبدیل کرده، این است که بازی ها با جدید ترین اصول اثبات شده در حوزه اثربخشی یادگیری تطابق دارند.

   یادگیری حاصل از یک بازی جدی، ناخودآگاه و به شدت اثربخش است. یادگیرنده (بازی کننده) هرگز به چگونگی یادگیری و کسب مهارت های جدید فکر نمی کند، بلکه به سادگی به شرایطی که برای وی پیش آمده پاسخ می دهد. در یادگیری مبتنی بر بازی لازم نیست یادگیرنده تشخیص دهد چیزی آموخته است؛ زمانی که شرایط مشابه در دنیای واقعی برای وی رخ می دهد، مهارت های خفته وی به کمک می آیند.

  مهمترین مشخصه انقلاب یادگیری در ابتدای سده 21، این است که آموزش و یادگیری به نحوی در حال جدا کردن قسمت های آزاردهنده از خود است تا به شکلی واقعی بر یادگیرنده متمرکز گردد و تبدیل به فرآیندی لذت بخش گردد. لذت بخش برای یادگیرنده، معلمان و راهنماها، والدین، ناظران و مدیران. دیوار بزرگی که یادگیری و تفریح، کار و بازی را به مدت صدها سال از هم جدا کرده بود برای تمرکز بیشتر یادگیری در یادگیرنده در حال فروریختن است. دلیل این واقعه این است که یادگیرندگان آن را تقاضا میکنند؛ تا حدی که مدیران، معلمان و مسئولان نمی توانند در برابر آن مقاومت کنند و کارکنانی که از نسل بازی های کامپیوتری بوجود آمده اند، هرگز دوره های آموزشی خسته کننده را بر نمی تابند.پس بایستی تفریح و بازی را به درون دوره های آموزشی تزریق کنیم، همانگونه که بسیاری از کسب و کارها، مدارس و ارتش های جهان در حال شروع این امر هستند. نکته جالب اینجاست که با این کار در می یابیم، افزودن تفریح به فرآیند یادگیری نه تنها آموزش و یادگیری را لذت بخش تر و آسانتر می کند، بلکه اثر بخشی آن را به طرز چشمگیری افزایش می دهد.

   

  یادگیرندگان بالغ نیاز به انگیزه، علاقه و دلایل قانع کننده برای یادگیری دارند، نیاز دارند بدانند چرا باید یک موضوع خاص را بیاموزند و از فرآیند یادگیری خود لذت ببرند. از سوی دیگر سازمان ها می خواهند بازگشت سرمایه ناشی از هزینه های آموزشی خود را افزایش دهند و دوره های آموزشی را از حالت خشک و رسمی و در عین حال کم اثر خارج کنند.

  یادگیری مبتنی بر بازی های جدی و شبیه سازهای سازمانی، ویژگی هایی دارد که امروزه آن را در رده بهترین تکنیک های آموزش سازمانی قرار می دهد:

. یادگیری مبتنی بر بازی، جذاب و تعاملی است و به شدت افراد را درگیر می کند و تغییرات نگرشی و رفتاری عمده ای ایجاد می نماید.

. مثال ها و سناریوهای عملی در یک محیط نمادین از دنیای واقعی ارائه می شود، 

. به خوبی از مسیر یادگیری فرد یا گروه و پیشرفت آن پشتیبانی می نماید،

. چالش های متنوع و متفاوت، امکان تکامل و بهبود عملکرد افراد را فراهم می آورد،

. به دلیل طبیعت غیرخطی و انعطاف پذیری ذاتی، یادگیری به یک فرآیند تحت کنترل فرد در هر زمان و مکان تبدیل می شود،

. بازی های جدی و شبیه سازها، یادگیری را به فرآیندی لذت بخش و مفرح تبدیل می کنند،

. بازی ها محیطی امن هستند که امکان خطا را به فرد و گروه یادگیرنده می دهند.

. با ایجاد یک فضای تعاملی، قابلیت های کار گروهی و تصمیم گیری جمعی افراد را بهبود می بخشد و کارکنان می آموزند منافعی را که اغلب در تضاد با یکدیگر هستند چگونه باید برای خود و گروه خود کسب کنند.

  شاید مهم ترین تفاوت این است که چیزهایی که برای یادگیری داریم (مانند اطلاعات، مفاهیم، روابط و ...) نمی توانند تنها با گفتن به افراد آموخته شوند؛ بلکه بایستی توسط خود افراد و از طریق شیوه هایی مانند پرسش، کشف (Discovery) و تعامل (Interaction) و بهتر از همه آن ها از طریق تفریح آموخته شوند.

منبع : سایت اینوتکس ایران