یکی از راههایی که قدما با استفاده از اون دانش و تجربیات خودشون رو به دیگران انتقال می دادن، نامه نگاری یا حک دانششون روی الواح گلی بود.

چند روز پیش مطلب جالبی رو از نشریه مدیریت دانش سازمانی با عنوان آخرین گفتار داریوش کبیر خوندم که در حقیقت وصیت نامه داریوش کبیر برای فرزندش خشایارشاه بود.

نکته جالب توجه اینه که داریوش در این نامه به خوبی تجربیات خودش در زمان حکومتش رو که دربردارنده نکات فوق العاده ارزشمند توحیدی، اخلاقی، اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و نظامی هست رو خیلی واضح و گویا برای آیندگان به یادگار می گذاره.

متن کامل این نامه رو در زیر می بینید: